In 2009 vier ik mijn eerste tien jaar als zelfstandig architect. Ik kijk terug op een vruchtbare periode met ruim 150 projecten waar ik met plezier aan heb gewerkt. Een gebouw (woonhuis, kantoor, bedrijfspand, monument enz.) ontwerpen of restaureren waarvan je weet dat iemand het nodig heeft, en dat zo doen dat hij of zij er tevreden over zal zijn en jij zelf ook - dat is toch een dankbaar beroep!? Als zelfstandig architect vervul ik een centrale, sterke rol in het hele bouwproces. Meestal neemt de opdrachtgever wel het initiatief, maar daarna gaan we samen na wat hij eigenlijk precies wil en ruim ik alle belemmeringen op die zijn uiteindelijke doel in de weg staan.

Dat kunnen ook achterhaalde idee‘n zijn over hoe de dingen 'horen', of te voorzichtige ambtelijke interpretaties van het plaatselijke bestemmingsplan. Eigentijdse gebouwen voor hedendaagse doelen hebben ook hun eigen logica en ze zullen ook een moderne, functionele vormentaal moeten spreken. Louter versierende details leiden alleen maar af. Bij oude gebouwen is natuurlijk juist de opgave om die heel behoedzaam te restaureren en er tegelijk een nieuw programma van eisen in te verwezenlijken. Ik verzorg de tekeningen zodanig gedetailleerd dat de aannemer precies weet wat hij moet doen.

Daarnaast voer ik de bouwdirectie om zeker te weten dat hij er ook niet van afwijkt. Ik neem trouwens sowieso het hele projectmanagement voor mijn rekening. Dus ik bewaak dat de kosten het budget niet overschrijden en ik ben erbij tot en met de laatste oplevering. Nu, mei 2009, betrek ik een nieuw kantoor en ga me mengen met geestverwanten. Ik verheug me daar erg op; het zal ongetwijfeld tot onverwachte invalshoeken leiden en daar worden projecten altijd nog sterker van; ook al is het maar omdat je nog beter weet waarom je doet wat je doet.